Nie mógł tego zrozumieć. Nie. On nie chciał tego zrozumieć. Patrzył na zagubionego wuja wzrokiem, który domagał się, by to był żart. Jego wuj jedynie wypuścił ciężko powietrze i wpatrywał się w swoje stopy.
- Wyjaśnij - powiedział bezbarwnie młodszy z nich.
- Nathanielu, posłuchaj... Chciałem ci to powiedzieć, ale bałem się, że będziesz miał do mnie żal... Zapewne zauważyłeś, że jesteś inny niż wszyscy. Że mimo wszystko masz więcej siły niż wszyscy, że twoje rany szybciej się goją, bijesz własne rekordy prędkości na zawodach. Obaj jesteśmy inni, nie należymy do tego świata... Myślisz, że czemu mimo mojej postury wygrywam wszystkie walki? Wyćwiczony refleks? Prędkość? A może coś, co sprawia, że żadna ludzka istota nie może mi dorównać? Kiedy mi obrywało się od przeciwników z całej siły miałem sińce, stłuczenia, może złamania. A wystarczyło, że ja raz ich uderzyłem w odpowiednie miejsce i walka była zwycięska. Znów. Nie jesteśmy częścią tego świata, musisz to zrozumieć, zanim powiem ci resztę.
- Zrozumiałem. Konkrety wuju - jego ton był wyniosły a postawa władcza. Głos mógł zamrażać swym chłodem i ciąć swoim ostrym brzmieniem. Mark potarł czoło.
- Zastanawiałeś się kiedykolwiek, czy ludzie to jedyne żyjące istoty w galaktyce? - spytał w zamian. Młodszy skinął głową potwierdzająco i spojrzał na niego wzrokiem, który zdawał się krzyczeć "Pośpiesz się, tracę cierpliwość." - Nie patrz tak na mnie, ojca mi przypominasz... - burknął Phantom i wznowił opowieść. - A gdybym ci powiedział, że istnieje życie poza Ziemią, ba! Że my sami nie jesteśmy ludźmi? Uwierzyłbyś? - Zatkało go. Jego oczy prawie wyszły z orbit, a wyprostowane plecy zgarbiły się w wyrazie czystego niedowierzania. Starszy z nich natomiast jedynie zakrył twarz rękoma i ciągnął dalej, przytłumionym przez ręce głosem.
- Nie jesteśmy częścią Ziemi. Wywodzimy się z jednego z równoległych wymiarów, z Belzereth. Jestem Wampirem, jak zresztą mój brat. Twoja mama była Aniołem Życia, zamieszkiwała Olimp, kolejny wymiar równoległy. Ty zaś... - westchnął i spojrzał na niego zbolały. - Ty zaś jesteś powodem wojny, która rozpętała się, gdy twoi rodzice się potajemnie pobrali. Jesteś zbyt potężny. Anioły, Demony i Wampiry chciały się ciebie pozbyć zanim będziesz stanowił zagrożenie. Przez to doszło do konfliktu, gdyż każda strona chciała triumfować i mieć zaszczyt pozbawienia cię życia. Jesteś Wampirzym Demonem. Ostatnim Wampirzym Demonem we wszystkich wymiarach. Jedynym przedstawicielem swojej rasy.
Patrzył na niego wzrokiem pełnym strachu, ukrytej prośby i nieufności.
- Możesz mi wyjaśnić, co to WSZYSTKO MA ZNACZYĆ?! - nie wytrzymał. Poderwał się z kanapy i krzyczał na członka swojej rodziny. Był wzburzony, nie. Był wściekły! Pragnął wymazać tą głupią wypowiedź z pamięci, ale coś mu mówiło, żeby lepiej przyzwyczajał się do tej myśli, bo może być ważna.
- Jako, że nasza krew królewskich wampirów jest strasznie silna, to mimo, że twoja matka była Aniołem, nie zamazałeś wampirzych genów. Stałeś się i Demonem i Wampirem. Wampirzym Demonem Śmierci...
- Czyli... Jestem wybrykiem natury?! Cały ten czas myślałem, że jestem wyrzutkiem, a ja po prostu byłem jakimś krwiopijcą, a co gorsza, demonem?! Ja... A... A Gabi? Co ona... - usiadł na kanapie i ukrył twarz w dłoniach, tłumiąc szloch rozdzierający mu pierś. Mark chciał go pocieszyć, ale gdy tylko dotknął dłonią jego ramienia ten natychmiast odskoczył od niego. - Nie dotykaj mnie! - wrzasnął, czerwony i mokry na twarzy. Jego oczy były szklaną pustką. Nie było tam nic. Zupełnie. Nawet bólu.
- Nawet nie wiesz, co mi tym zrobiłeś. Zniszczyłeś mi życie. Ja powodem wojny?! Jakimś mutantem?! A rodzice, co z nimi? Dalej żyją i mnie zostawili?
- Nie, oni by nigdy..! Nathanielu! - krzyknął przerażony, sprawiając, że młodszy z nich zdał sobie sprawę z tego, co właśnie zrobił. Co właśnie powiedział. - Oni cię kochali do ostatniej kropli krwi, którą oddali, byś ty mógł przeżyć. Oni i ja walczyliśmy wspólnie z grupką przyjaciół byś ty mógł żyć i mógł pamiętać o ich poświęceniu. Kochali cię i zrobili wszystko, by cię ochronić. Nie chciałem zniszczyć ci życia, ale co byś zrobił, gdybym powiedział ci, że jesteś ponad wszystkimi ludźmi? Że jesteś wyższą formą życia? Zachowywałbyś się dokładnie tak jak Alan, prawda? Chciałem wychować cię na porządnego, ułożonego mężczyznę, który umiałby rozróżnić dobro od zła mimo swej czarnej duszy. Chciałem, byś nie stał się mną. Byś nie musiał zabijać i żywić się krwią swoich rywali. Chciałem dla ciebie jak najlepiej, ale najwyraźniej podjąłem złą decyzję, nie mówiąc ci tego. Komuś o twoim statusie krwi to nie wypada... - powiedział i po chwili zacisnął szczękę, zauważając jaki błąd popełnił.
- Status krwi..? Krew królewskich wampirów..? Znaczy, że ja..? CO?! - Jego szesnaste urodziny oficjalnie stały się najgorszymi urodzinami jakie dotąd przeżył.
- Nathan, spokojnie, zaraz ci wyjaśnię - uspokajał go wuj przestraszonym głosem. - Ja byłem generałem armii naszego wymiaru, mój brat miał objąć tron. Poślubił w tajemnicy twoją matkę, dlatego mu go odebrano i od tamtej pory Belzereth rządzi Rada Starszych, jednak ty wciąż jesteś prawowitym władcą, bo jesteś jedyny ze swojego pokolenia, który ma w sobie krew królewskich wampirów. By to zrobić, musisz odbyć szkolenia i poślubić osobę wyznaczoną ci przez lud zaraz po ukończeniu nauki. Kondycja, logika, magia różnego rodzaju...
- Udowodnij - powiedział młody. Zaskoczony Mark popatrzył na niego nic nie rozumiejąc. - Udowodnij mi, że jesteś Wampirem - powiedział dobitnie, tym samym pustym, władczym tonem. Starszy z nich wzdrygnął się na ten dźwięk, ale posłusznie wstał z kanapy i zamknął oczy. Gdy znów je otworzył, jego tęczówki były o wiele jaśniejsze niż zazwyczaj i miały pionowe źrenice. Gdy zobaczył szok wywołany u swojego bratanka uśmiechnął się, ukazując wydłużone, ostre jak brzytwa kły.
Nathaniel cofnął się o krok.
- Ja też...b- przełknął ślinę dość głośno, jak dla wampira o nadzwyczaj rozwiniętych zmysłach. - Ja też będę takim potworem..? - zapytał przestraszony. Mark zdębiał. Przecież on nie był potworem! Żaden z nich nie był! Musi mu to jakoś wyjaśnić.
- Młody, słuchaj. Nie jesteśmy potworami. Jesteśmy nadludźmi, rasą o wiele bardziej rozwiniętą od tych, którzy nas otaczają. Jesteśmy od nich lepsi. Nasze znaki szczególne nie są oznaką odmienności, tylko tego, że jesteśmy od nich lepsi. Szybsi, silniejsi, mądrzejsi...
- Mądrzejsi? - prychnął książę. - To czemu zgarniam same F i E, kiedy inni w mojej klasie dostają C lub A[1]?- spytał z przekąsem.
- Bo przed przemianą nasze ciała i umysły dostosowują się do warunków, w których mieszkamy. My mieszkamy w najgorszej z możliwych dzielnic Londynu, IQ wszystkich dookoła ma średnią równej twojemu dotychczasowego IQ. Tak wszystkie rasy adoptują się w otoczeniu. Nieważne, czy to Anioł na Utopii, czy Elf w Nethzemne, zawsze się tak dzieje, nie jesteś wyjątkiem. Proszę cię, przyjmij swój prezent i wybierz się do Królestwa. Nie musisz tam podejmować od razu decyzji, czy będziesz królował czy nie. Po prostu dowiesz się, jak to wszystko wygląda i przejdziesz przemianę, dobrze?- spytał Phantom z nadzieją. Nie mógł tego tak zostawić. Musiał pokazać młodemu miejsce, gdzie wszyscy są równie "inni" jak oni. Musi mu udowodnić, że nie jest wybrykiem natury.
Nathaniel myślał przez dłuższą chwilę. To wszystko zdawało się być takie... surrealistyczne. Miałby być jakimś nadczłowiekiem, rasą, która wysyłając dziesięciu ludzi na Ziemię mogłaby rozgromić całe siły zbrojne? To brzmiało jak żart ale... Było dość przyjemne. Taka wiedza, że mógłbyś się wszystkim odwdzięczyć za krzywdy była pokrzepiająca. Odetchnął cicho. Jak miał być władcą, przywódcą, skoro nie umie sprawić, by nawet szczeniak go posłuchał? To było bez sensu! Jak miałby się nauczyć czegoś takiego w parę dni? Przymknął powieki. Czuł się z tą wiedzą... dziwnie. Zawsze był silny, szybki i wytrzymałym, ale... Nie wyobrażał sobie czegoś takiego. Spojrzał na wuja z determinacją wypisaną na twarzy.
- Pojadę tam, ale nie ze względu na ciebie. Chcę mieć prawdomówne źródło informacji - to był cios dla Marka. I miał być. On też go skrzywdził. Tyle lat żył w przekonaniu, że jest mniej wart niż krowie łajno, a na jaw wychodzą takie rzeczy. Chciał iść do swojego pokoju i wrzeszczeć, niszczyć, miażdżyc, zadawać ból. To bolało. Ta świadomość, że jedna z niewielu osób, które mógł policzyć na palcach jednej ręki, go zawiodła. Czuł się jeszcze bardziej samotny niż zazwyczaj. Miał dosyć. Chciał po prostu zniknąć. Dla kontrastu, Mark odetchnął z ulgą. Mimo bólu, jaki jego wychowanek mu zadał, był szczęśliwy, że jednak może go tam zabrać. Podszedł do niego, zachowując metr odstępu i wyciągnął dłoń, nie po to, by go dotknąć, lecz by utworzyć przed nimi małą, biało-błękitną kulkę energii, która z każdym ruchem dłoni powiększała się, aż stała się pulsującą wyrwą, sięgającą od podłogi do sufitu.
- Przejdź przez portal, to jedna z dróg, którą możemy podróżować między wymiarami. No śmiało - zachęcił go. Nathan niepewnie postawił nogę w świetlistej kuli. O dziwo, nie poczuł żadnej różnicy. Miał grunt pod nogami i nic nie chciało go pożreć. Pewniejszym krokiem wszedł do środka i zamarł.
Wylądował w ogromnym pomieszczeniu. Wyglądało to jak sala tronowa, z wysokim sufitem, podwyższeniem, na którym stały trzy trony, z największym po środku, mniejszym po prawej i najmniejszym po lewej oraz z dziesięcioma miejscami przed nimi, odgrodzonymi długim, zakrytym blatem jakby dla doradców królewskich. Był sam, nikogo więcej. Nie wiadomo przez jak długi czas rozkoszował się mrokiem tego ciemnego pomieszczenia, oświetlonego jedynie przez szerokie okno za tronami, nim do środka wszedł jego wuj. Mimo jego obecności i wciąż odczuwanej wobec niego nienawiści nie mógł powstrzymać wyrazu fascynacji i aprobaty, który pojawił się na jego twarzy. Mark natomiast uśmiechnął się na widok tak szczęśliwego bratanka.
- Widzę, ze sala zebrań ci się spodobała - stwierdził. Po chwili do środka wkroczyli mężczyźni w czarnych płaszczach zakrywających ich twarze. Nathaniel przeraził się ich w pierwszym momencie, ale gdy poczęli padać przed nim na kolanach poczuł raczej zażenowanie.
- Emm.. Przepraszam? Mogą panowie p-przestać? - spytał speszony.
- Jesteś naszym przyszłym władcą, wypada okazać ci szacunek - powiedzieli razem. Zabrzmiało to przerażająco, jakby ich dusza wtopiła się w jedno. Wstali jednak, nie pokazując mu swoich twarzy i wspólnie, niczym jeden mąż, wskazali na tron.
- To twoje miejsce, o władco...
- Hola! - wtrącił się jego wuj. - Jeszcze nie podjął decyzji, czy tu zostaje. Na razie przybył się czegoś dowiedzieć i przejść przemianę. No i, jak się zgodzi, wszystkie szkolenia...
Nathaniel patrzył się tylko zszokowany. "O co im chodzi?!" pytał sam siebie...
~~~~~~
Diabełek przeprasza, ale diabełek chciał tylko bety, a wszyscy Diabełkowi kazali się cmoknąć w pośladki. Na szczęście nie ma to jak kochany braciszek :* Dla niego pozdrowionka i dedykacja, jak i również dla stałych oraz nowych czytelników. Mam nadzieję pokończyć szybko teksty i poprosić braciszka o pomoc z tekstami. A teraz ogłoszenia parafialne.
Diabełek ma fanpage na facebook'u. Chce ktoś? I tak dam :3 Diabełek's FanPage Zapraszam wszystkich, ogłaszajcie dobrą nowinę :3
piątek, 10 stycznia 2014
środa, 20 listopada 2013
Nie zapomnialam!
Wybaczcie mi zwloke! Kara za kara, nawal pracy, RPG, moje kochanie, ktoremu chce poswiecic jak najwiecej czasu... To jest czasochlonne. Ale w zadnym razie nie zapomnialam o was, wierni czytelnicy, ktorych i tak nie ma wielu x.x Chociaz wy :3 Wiec tak. Zapomniec nie zapomnialam, po prostu mam problemy techniczne. Pisac pisze tylko w szkole, ale, hehe, tu nie ma polskich znakow, procz ó xD ale to dziko wylada, wiec tego tez nie pisze. Mam jakies... 6 kopii zapasowych, ktore wymagaja przebetowania pod katem ortografii (w tym najnowsze NY Romance), ale nie moge dodac bo polowa przebetowana, polowa nie i, najlepsze, czesc tekstow mi zaginela z srodka, wiec musze glowkowac, jak to dopasowac :D W kazdym badz razie jeszcze raz bardzo przepraszam, ze sie nie odzywalam, ale i tak czesto to to sie pojawiac nie bedzie... Wiecie, jak dziala uzaleznienie od komputera? Nie uzaleznia od maszyny samej w sobie tylko od wywolywanych przez korzystanie z niego emocji. Tak jakby to mam, wiec rodzinka tez wkurwiona. No coz, musze sie do lekarza zapisac (mama kazala) i sie zobaczy. Ale nie zapomnialam i caly czas pisze. Prosze o wyrozumialosc i odrobine cierpliwosci, postaram sie wtrynic cos do konca miesiaca.
Diabelek :3 3:)
Diabelek :3 3:)
niedziela, 20 października 2013
Baransu: Księga Pierwsza: Ziemia; Rozdział 1: Szesnaste urodziny
Zadzwonił budzik. Niechętnie zwlókł się z prowizorycznego łóżka, jakim była deska zabetonowana w ścianę i materac na niej. Starannie ułożył na pościeli koc i przeszedł do salonu. Był niewymownie wdzięczny za to, że wuj sam mieszkał praktycznie w salonie, oddając mu jedyny wolny pokój w mieszkaniu. I tak miał dość kłopotów, a on już od dobrych trzynastu lat zwala mu się na głowę. Spojrzał na kanapę. Wuja nie było. Przymknął oczy, nie chcąc wyjść na beksę. Przecież wuj tyle razy mu powtarzał.
-Nathi. Bądź silny. Nie okazuj słabości, zwłaszcza publicznie. Nigdy nie wiesz, gdy ktoś wykorzysta każdą twoją łzę przeciw tobie. Ćwicz samemu, by potem móc pokazać, że jesteś silny. Więc za każdym razem, gdy nie wrócę z nocnej walki będziesz się martwił, pomyśl, że twój wróg stoi przed tobą i czeka na twoje potknięcie. Musisz być silny. Jesteśmy zostawieni sami sobie i każdy z nas musi być na tyle twardy, by być gotów oddać życie za drugiego.
Więc Nathaniel starał się jak mógł być dzielnym. Odkąd miał sześć lat, ta przemowa wuja była jego mottem życiowym. Uważał wtedy swojego wujka co najmniej za Greckiego Boga, Aresa. Teraz, gdy miał już prawie lat szesnaście oboje traktowali się z lekkim dystansem. Wuj twierdził, że jeśli do siebie się nie przywiążą, to mnie będzie każdego z nich bolała strata drugiego. Dlatego, mimo, iż byli rodziną, zachowywali się jak neutralni współlokatorzy. Przeszedł do aneksu kuchennego i otworzył lodówkę, by wyjąć stamtąd mleko. Po chwili z szafek nad blatem wyciągnął także płatki oraz miskę, a łyżkę wyciągnął z szuflady. Nalał mleka, nasypał płatków i siadając na kanapie zaczął jeść. Miał nadzieję, że wuj szybciej dziś wróci. To była jego walka o tytuł Mistrza Podziemi lata 2010 roku. Jego przeciwnikiem był niejaki Jared “Bestia” Crowl. Wielki i ciężki gangster z marginesu społecznego. Często jego gęba widniała w wiadomościach przy napadach, bójkach czy zabójstwach. Był zdolny do wszystkiego. Na szczęście Mroczne Igrzyska zaczynały się dopiero w Styczniu.
Odkładał właśnie miskę do zlewu, gdy usłyszał szczęk zamka. Wziął głębszy wdech i sięgnął po apteczkę pod zlewem. Musiała zawsze być pod ręka. Podpierając się o wszystko na swojej drodze, do salonu wszedł jego wuj. Mark “Phantom” Vernus. Mówili tak na niego, bo na ringu był dla przeciwnika jak zjawa. Szybki i nieuchwytny. Jego uderzenia były precyzyjne, a uniki praktycznie niezauważalne. Ofiara Phantoma dowiadywała się o tym, że spudłowała dopiero po tym, że jego cios przeciął powietrze niczym nóż masło, a ofiara już była atakowana od tyłu. Mark usiadł na kanapie. Nie wyglądał za dobrze : podbite oko, opuchnięta lewa strona twarzy oraz liczne rany, które wciąż krwawiły. Gdyby nie jego zdrowa opalenizna, można było go wziąć za zombie. Nathaniel nalał na wacik spirytusu salicylowego i delikatnie zaczął przemywać rany jedynego członka swojej rodziny. Wuj nawet nie drgnął, gdy poddawał się jego zabiegom. Młody oczyścił rany wuja, nałożył maść na jego opuchlizny i stłuczenia oraz zabandażował stłuczoną rękę od dłoni aż po łokieć. Odniósł apteczkę na jej stałe miejsce. Wracając do pokoju pakował w swoją starą, wysłużoną torbę używane podręczniki. W swoim życiu nie dostał ani jednej rzeczy, która była nowa. Zawsze były to stare rzeczy. Nie narzekał jednak, bo nie było go stać wraz z wujem na życie w luksusach.
Poszedł do łazienki biorąc ze sobą mundurek szkolny składający się z granatowej marynarki z logiem Akademii na piersi i czerwonymi wszywkami, granatowy krawat w biało-czerwone paski, białej koszuli i szarych, garniturowych spodni. Spojrzał na siebie w lustrze. Jasnobrązowa cera, tak nie pasująca do jego anglosaskich korzeni uwydatniała tylko głębokie cienie pod jego niezwykłymi, szarymi oczami, które ukryte były za grzywką przydługich już włosów o kruczoczarnej barwie. Skrzywił się na swój widok, przemył dłonie, twarz i zęby, by chwilę potem przebrać się w szkolny uniform. Wrócił do pokoju, wziął swoją komórkę, którą okazała się być bardzo stara Nokia, klucze oraz torbę i wyszedł, nie mówiąc nic na pożegnanie. Była dopiero godzina siódma dwadzieścia, ale dojście do szkoły zajmowało mu trochę czasu, zwłaszcza, że z Clayton House do Akademii Londyńskiej miał spory kawałek.
Zazwyczaj był tam około za piętnaście dziewiąta, czyli idealnie na czas, by usiąść i odsapnąć po tym marszu. Nie korzystał z autobusów. Mark twierdził, że zdrowiej, oszczędniej i lepiej dla mięśni jest chodzić, więc ani on ani wujek nie korzystali z innego sposobu przemieszczania się niż o własnych nogach. Wychodząc na klatkę schodową swojego bloku uśmiechnął się do pani Rooksmelt i wyszedł na ruchliwą już od samego rana ulicę. Po tylu latach chodzenia na piechotę gdziekolwiek nawet nie musiał przystawać ani na moment. Mięśnie nóg miał wyrobione. Już po godzinie mijał rzekę, więc mógł zwolnić tępo. Zostało mu jeszcze czterdzieści minut do rozpoczęcia rejestracji, pięćdziesiąt pięć minut do rozpoczęcia pierwszej lekcji, którą dziś była matematyka, a do szkoły dojdzie w maksimum dwadzieścia minut.
Było parę minut po wpół do dziewiątej, gdy przekroczył bramę terenu szkoły. Przeszedł przez tłum szyderczo uśmiechających się do niego twarzy i ruszył w kierunku swojej ławki. To było jedyne miejsce, gdzie miał spokój od rówieśników, którzy śmiali się z niego na każdym kroku i dokuczali mu na każdy możliwy sposób. Z daleka rozpoznał siedzącą w nienagannej pozycji dziewczynę o ciemno-blond włosach ściętych do karku, szmaragdowych, przenikliwych oczach i skórze typowo jasnej dla Angielki od pokoleń. To była jego najlepsza i jedyna przyjaciółka w całym Londynie, Gabriella Tilaylah. Widząc go, momentalnie poderwała się z siedzenia i rzuciła na niego, mocno przytulając.
-Nathan! Tak bardzo za tobą tęskniłam! Miesiąc się nie widzieliśmy, miesiąc! Ale się cieszę, że to już jedenasty rok! A ty? Cieszysz się?- No tak. Przez wakacje zdążył się odzwyczaić od jej gadulstwa. Potrafiłaby gadać i gadać i gadać. Ale w sumie nie przeszkadzało mu to aż tak bardzo, jak jej wytykał. Sam był milczkiem, nieśmiałym chłopakiem z niemiłego sąsiedztwa, bojący się odezwać, by znów nie zostać wyśmianym.
-Tak, tak. Bardzo się cieszę, że czekają nas trudniejsze egzaminy i jeszcze trudniejsze wybory. Tęskniłem za tobą strasznie, ale moje uszy nie aż tak jak ja.- Usiadł na ławce i wyciągnął z plecaka butelkę wody. Suszyło go. Zrobiła obrażoną minę, ale usiadła obok. Czyli nie jest tak źle… pomyślał. -Gabi, wiesz, że jesteś dla mnie jak siostra. Jak mógłbym nie tęsknić, nie widząc siostry przez cały miesiąc? Hm?
-Oj już dobra. Co u twojego wujka? Udało mu się?- spytała z nadzieją.
-Wrócił akurat gdy skończyłem śniadanie. Mocno oberwał, ale skoro on wracał o własnych siłach, to Bestia był wleczony przez sędziów. Założyłem mu parę nowych szwów i usztywniłem lewą rękę. Zdaje się, że naruszył kość promieniową…
-Powinieneś być lekarzem.- Chciał zaprzeczyć, ale nie dała mu nawet otworzyć ust. -Znam twoje zdanie na ten temat. Za dużo nauki…. Jestem za tępy… Jestem beztalenciem… Cud, że pod moją opieką wuj nadal żyje… Bla bla bla… Słuchaj, i ty to wiesz, i ja to wiem, byłbyś świetnym lekarzem. Pomogę ci z biologią, jak zdasz egzaminy to pójdziesz albo do zawodówki albo do liceum i zrobisz wszystko, co ci potrzebne a potem, za ileś tam lat będziesz leczył moje dzieci. Zgoda?
Westchnął głośno. Jak Gabriella się na coś uparła, nie było nic, co by ją od tego pomysłu odwiodło. Pokiwał głową i równo z dzwonkiem wstał z ławki, wyciągając w jej kierunku dłoń. Z chęcią przyjęła pomoc przy wstawaniu i już po chwili razem siedzieli na końcu klasy, podczas gdy ich wychowawca sprawdzał obecność i ogłaszał nowości. Przez całe piętnaście minut nudził się strasznie, ale to było wciąż lepsze niż lekcja matematyki, na którą musiał iść sam. Niestety, Brie była na niego o wiele za mądra i ona była na pierwszym poziomie matematyki, kiedy on wciąż tkwił na poziomie piątym. Schodził właśnie po schodach, gdy ktoś zepchnął go na dół.
-Patrzcie chłopaki, ofiara nie umie już nawet chodzić! Jest coś, co potrafisz, łamago?- śmiał się z niego Alan Sumpervius. Szczupły, niski chłopak o mlecznej cerze, piaskowych włosach i miodowych oczach, które jak zwykle patrzyły na niego z obrzydzeniem i nienawiścią. Alan odkąd tylko dowiedział się o marnej sytuacji finansowej Nathaniela uprzykrzał mu życie jak tylko mógł, chełpiąc się na prawo i lewo, że jego rodzice są jednymi z najbardziej szanowanych biznesmenów w tej części Europy. Powoli wstał z posadzki.
-Jest…- powiedział cicho, patrząc na swoje szarawe, wysłużone buty. Chłopak i jego okropna banda nadstawiła uszu.
-Co mruczysz, frajerze? Pan Alan ma zawsze rację? Tu się zgodzę- dręczyciele odpowiedzieli na ten lichy dowcip śmiechem sztucznym jak chipsy. To się nazywa prawdziwa przyjaźń… Sarknął ironicznie w myślach, wreszcie podnosząc wzrok.
-Jest coś, w czym jestem dobry. A na pewno lepszy od ciebie. W sumie, jest parę takich rzeczy. Lepiej walczę, jestem szybszy i wytrzymalszy… Lepiej od ciebie też radzę sobie z pierwszą pomocą…- Spojrzał mu w oczy, co było błędem. Ta furia, którą tam dostrzegł całkowicie odebrała mu odwagę.
-Walczysz lepiej niż ja, brudasie? Zmierzyłbym się z tobą, uwierz, ale ta koszula była niedawno kupiona i nie chcę jej pobrudzić. Tobie najwyraźniej smród i bród nie przeszkadzają, ty wieprzu.- uniósł dumnie podbródek i ostatni raz potrącając go ramieniem udał się na swoje zajęcia. Wreszcie odetchnął. Spojrzał na zegar wiszący na ścianie. Spóźnił się na pierwszą lekcję. Pobiegł do sali i już po minucie siadał do ławki. Na szczęście pani Jones nie zauważyła jego spóźnienia przez te duże szkła w okularach.
Po lekcji trwającej półtorej godziny przyszedł czas na w-f. Jego znienawidzona lekcja. Wszedł niepewnie do szatni i ruszył do najdalszego kąta. Nie chciał, by tak szybko go zauważyli. Ostatnim razem wrzucili go w samej bieliźnie do damskiej przebieralni i nie chcieli wypuścić. Później go zawiesili w prawach ucznia do końca roku za “ten haniebny czyn, jakiego się dopuścił”. Nawet wyjaśnienia dziewczyn nic nie zdziałały. Założył granatowe spodenki i już wkładał białą bluzkę z logiem szkoły, gdy wszedł Alan i jego banda w otoczeniu woni piw i dymu papierosowego. Ugh, jak on go nie znosił. Miał wszystko czego pragnął. Rodziców, pieniądze, wielu przyjaciół. A Nathaniel? Nie miał nic. Nie miał rodziny, masy przyjaciół ani nawet pieniędzy. Ledwo co starczało na wszystkie rachunki i jedzenie, gdy wuj dostawał za wygraną walkę.
Alan rozejrzał się dookoła i razem ze swoją bandą podeszli do niego. Patrzyli na niego wyzywająco, a on skupiał się na wiązaniu sznurówek i opanowaniu drżenia dłoni. Gdy skończył, podniósł się powoli i spojrzał Alanowi w te jego miodowe, niezwykłe oczy. Wzdrygnął się na swój tok myślowy. Niezwykłe? Chyba na głowę upadłem, albo znów zjadłem coś nieświeżego… Muszę przestać gadać bzdury…. Zauważył, że blondyn coś do niego mówi.
-Powtórzysz? Nudny się stajesz z roku na rok.- powiedział, nim zdążył się powstrzymać. Alan zacisnął zęby. Nie będzie mu jakiś biedny frajer podskakiwał. Co to to nie…
-Powiedziałem: Craig, pokaż mu, gdzie jego miejsce…- wywarczał aż. Tęgi, zgolony na zapałkę chłopak o brązowych oczach i ciemnej skórze wystąpił na przód i bez żadnych ogródek uderzył go prosto w nos. Nathaniel upadł na posadzkę, łapiąc się za złamaną kość. -Ze mną się nie zadziera, brudny śmieciu…- wyszeptał mu jeszcze przy uchu i odszedł na swoje stałe miejsce w szatni, by przebrać się w strój do ćwiczeń. Usiadł na ławce i pochylił się do przodu, by powstrzymać krwawienie. Nawet jeśli by poszedł z tym do wychowawcy, on by stwierdził, że to nie mógł być ten złoty chłopak Sumperviusów. Jak zwykle z resztą. Do środka wkroczył trener. Omiótł pomieszczenie spojrzeniem, zatrzymując się na sporej, wciąż powiększającej się na dodatek, plamie krwi na podłodze. Usiadł koło poszkodowanego.
-Znowu blondyn?- spytał. Nie raz był świadkiem jak ten dzieciak obrywał, nie raz sam musiał chłopaka bronić. Zgłaszał sytuację szkole, ale ojciec tego dzieciaka często przelewa spore ilości pieniędzy na “modernizację szkoły”. Nikt przecież nie powie takiemu, że jego syn to chuligan, bo premie pieniężne się skończą. Gdy brunet kiwnął głową, westchnął. Spodziewał się tego. A ten mały potwór z dnia na dzień jest coraz gorszy. Napisał notatkę na kartce i podał mu ją do ręki. -Do sekretariatu z tym. Zabierz rzeczy. Dobra, chłopaki! W szeregu zbiórka w kolejności alfabetycznej, raz!- krzyknął, oznaczając obecność u Nathaniela.
Ten natomiast, wciąż trzymając kartkę w ręce jak najdroższy skarb, zebrał swoje rzeczy i ruszył do recepcji. Pielęgniarki dziś w szkole nie było, miał nadzieję, że zadzwonią po ambulans, bo z bólu ledwo co mógł oddychać. Krew wciąż kapała, zostawiał za sobą czerwoną ścieżkę. Jak on nienawidził być upokarzanym przy panu Danielsie. To był jego ulubiony nauczyciel. Jako jedyny mu wierzył i starał się jakoś pomóc. Co nie znaczy, że nie czuł upokorzenia ujawniając swoją słabość w otoczeniu wrogów. Miał ochotę po prostu zwyczajnie się rozpłakać, ale w zamian wziął parę głębszych wdechów i szedł dalej. Dotarł do recepcji, wciąż trzymając się za nos. Podał kartkę starszej pani o miłym uśmiechu i blond włosach siedzącej za biurkiem. Przeczytała notatkę, popatrzyła na niego i pokiwała głową.
-Nathanielu… Kiedy ty przestaniesz pakować się w bójki. Pamiętasz, jak przez miesiąc miałeś izolatkę za to, że pobiłeś starszego od siebie ucznia? Nie możesz tak postępować… Idź usiąść, a ja wezwę ambulans- podała mu chusteczki i złapała za telefon, a on usiadł na jednym z miękkich foteli. Po raz kolejny podziwiał rzeźby i inne dzieła uczniów chodzących na sztukę. Z racji, że dziś zaczynał się nowy, szkolny rok wystawiono nowe projekty. Ech… Pierwszy dzień a ja już mam złamany nos… Dziesięć minut później przyjechała karetka. Młody medyk i starsza pielęgniarka podali mu tabletkę rozweselającą, dali miejscowe znieczulenie i nastawili mu kość. Wytarli mu twarz z krwi i nałożyli opatrunek.
Gdy medycy już wyjechali, Nathaniel ruszył z powrotem do szatni. Nie zastawszy tam nikogo udał się na boisko. Grali w koszykówkę. Podszedł do trenera pokazać opatrunek. Ten tylko kiwnął głową i pozwolił mu na osobności grać piłką. Wiedział, że jeśli wpuści go teraz na boisko, piaskowłosy chłopak nie odpuści mu i zacznie znów się nad nim znęcać. Niestety, Alan już zauważył bandaż na nosie czarnowłosego. Złapał piłkę i ruszył w jego kierunku.
-Patrzcie, chłopaki. Ciamajda znów sobie coś rozwalił- całe boisko (prócz ofiary i trenera) zatrzęsło się od śmiechu. Nathaniel spuścił głowę, by nie patrzeć swemu katowi w oczy.
-Nie jestem ofiarą…- mruknął pod nosem ale miodowooki i tak to usłyszał.
-Ty nie jesteś niby ofiarą? Wolne żarty! Codziennie sobie nowego guza nabijasz! Jesteś ciamajdą, ofiarą i niezdarą! Przyjmij to do wiadomości. Po tylu latach powinieneś się przyzwyczaić…
-Starczy tego! Alan, jeśli natychmiast nie wrócisz na boisko to wykopię cię z drużyny pływackiej.- Chłopak uśmiechnął się jeszcze wrednie i wrócił do gry. Nathan zacisnął zęby i dalej odbijał piłkę od siatki. Nie może pakować się w bójki, nie teraz. Dopiero początek roku. Wuj byłby zły, jeśli już w pierwszym tygodniu szkoły przyniósł uwagę w dzienniku. Paręnaście minut później trener kazał im wracać do szatni. Oczywiście dopilnował, by Alan i spółka dali spokój Nathowi. Po tej lekcji była przerwa. Wyszedł na zewnątrz i odnalazł Brie.
-Siemka, wredoto- przywitał się. Posłała mu mordercze spojrzenie, ale zignorowała ten przytyk.
-Mów lepiej, co z tymi Mrocznymi Igrzyskami…
-Ile razy mam mówić? Mroczne Igrzyska są na zimę i są na śmierć i życie, a walki o tytuł Mistrza Podziemi w lecie i trwa do nokautu. To nie takie trudne…
-Dobra, dobra. To jak, twój wuj znów ma pas?- spytała, patrząc na niego dociekliwie. Była ciekawa tego wszystkiego. Zawsze interesowała się marginesem społecznym.
-Tak, tak. Do następnego lata. Bracia Rodrigez dadzą nam na razie spokój, póki to ich zawodnik wygrywa. Nie wiem, niestety, ile będzie trwała ta jego dobra passa…
Reszta dnia minęła mu spokojnie. Tak samo jak tygodnia. No, może było parę małych obrażeń i trochę uwag, głównie za bójki (które, jak zwykle zresztą wygrywał), ale wuj jedynie je podpisywał i nie zwracał na nic uwagi. Ostatnimi czasy stał się jeszcze bardziej zamknięty w sobie i milczący niż przez ostatnie parę lat. Wreszcie nastała niedziela. Dwunasty Września. Jego szesnaste urodziny. Był najstarszy w klasie i dobrze mu z tym było. Chociaż trochę, dzięki temu, miał spokój od tych wszystkich rówieśników, czekających na jego potknięcie. Wstał ze swojego posłania w bardzo dobrym humorze. Starannie pościelił łóżko, wymył się w łazience, ubrał w odświętne ciuchy i wyszedł do salonu. Wuj już był na nogach. Stał przy kuchence i smażył naleśniki
-Wszystkiego dobrego, Nathanielu- powiedział, z lekkim uśmiechem na ustach. Mark już dawno się tak nie uśmiechał w jego obecności. Ta myśl sprawiła, że uśmiech na jego twarzy samoistnie się powiększył. Podszedł do mężczyzny.
-Wujku... Nie musiałeś... Nie trzeba było...
-Daj spokój. Nie co dzień kończy się lat szesnaście. W dodatku, nie dość, że Rodrigezowie spłacili mi część kredytu za załatwienie Bestii, to jeszcze dali mi tysięczną premię.
Był w szoku. Ukrywał przed nim taki fakt, tylko po to, by zrobić mu niespodziankę. Był mile zaskoczony. Uśmiechnął się jeszcze szerzej do swojego opiekuna. Ten jednak nie oddał go tak pewnie i zmieszany przygryzał sobie policzek od środka.
-Po śniadaniu muszę ci coś dać... To będzie dla ciebie zaskoczenie. Będziemy też musieli dużo na ten temat porozmawiać...- powiedział niepewnie i zajął się patelnią, a jubilat, wedle wielokrotnych próśb sprzed lat, nie pytał. Przecież i tak się dowie o co chodzi.
Posiłek zjedli na kanapie w miłej atmosferze. Rozmawiali o walkach wujka i o szkole chłopaka. Nathan próbował zmylić wuja i powiedzieć mu, że wszystko gra, ale ten wyjaśnił mu, że regularnie dostaje wiadomości lub telefony od jego nauczyciela od wychowania fizycznego. Młodszy z nich wreszcie się przełamał i z lekkim skrępowaniem opowiedział o wydarzeniach ze wszystkich lat gimnazjum. Mark przyjął to nawet spokojnie, na koniec uśmiechając się z pobłażaniem.
-Nie przejmuj się tym. Od dziś już nie będziesz musiał. Ale najpierw skończ śniadanie. I... Młody..?- dodał z wahaniem, kładąc mu lekko dłoń na ramieniu. -Wiedz, że jestem z ciebie strasznie dumny. Wiem, że nie okazywałem tego, ale w wielkiej części przypominasz mi mojego brata. Ale tylko z wyglądu. Z charakteru jesteś wykapany Stephanie.
-Powinieneś się o tym dowiedzieć o wiele wcześniej i w inny sposób, ale... Bałem się ci to powiedzieć...- oddał mu pergamin i odwrócił wzrok. On zaś spojrzał na szafirowe, błyszczące litry wykaligrafowane na żółto-brązowym papierze.
Nathaniel'u Matthew Jeremiah Xawierze Maxymilian'ie Vernus!
Z racji Twojego królewskiego pochodzenia, w dniu Twych szesnastych urodzin, chcielibyśmy zaprosić Cię do Twojego zamku by omówić twoją edukację i pomówić o historii Twego pochodzenia. Ty i Mark jesteście obaj mile widziani. Gdy tylko wyrazisz na głos Swoje potwierdzenie, wytworzy się portal, przez który bezpiecznie się do nas przeniesiesz.
Oczekujemy Cię wkrótce, Przewodniczący Rady Starszych.
środa, 16 października 2013
Szkoła Językowa 1
Lipiec, 1998
Chuderlawy, brudny chłopak, ubrany w stare, za duże na niego i połatane ciuchy, siedział na kocu ze szczerbatym menelem pod dworcem. Starszy z nich wskazał pewną kobietę, grzebiącą w torebce, dłonią i powiedział jedno.
-Twoja.
Stalowooki kiwnął głową, łamaną polszczyzną powiedział "Dobrze" i ruszył w jej kierunku, chwiejąc się lekko. Stanął obok niej, niby patrząc po kieszeniach, nagle tracąc równowagę i upadając na nią.
-I'm sorry, dear lady...- wybełkotał i czknął. Kobieta odepchnęła go od siebie brutalnie, a on upadł tyłkiem na cement, opierając się rękoma, by nie wylądować na plecach. Spojrzała na niego jak na robaka i odeszła w drugą stronę. Chłopak wstał i chwiejnym krokiem ruszył na koc. Posadził tyłek na materiale i wyszczerzył się porozumiewawczo do mentora fachu, wyjmując z rękawa portfel i telefon. Kartę SIM od razu wyrzucili, komórkę chowając do obdartego plecaka. Z portfela zaś wyjęli pieniądze i razem policzyli. Draco liczył po angielsku a Józef po polsku. Wskazał dłonią na stos monet i banknotów.
-Ile?
-Hountred thirteen and fourty seven.
-Sto trzynaście, czterdzieści siedem
-Sto czrynaće, czerdeci siedem...- powtórzył, marszcząc brwi.
-Dobrze. Portfel- oddał mu przedmiot, a on posłusznie podłożył go pod ławkę, oddaloną od nich o peron. Gdy wrócił, jego nauczyciel dał mu dwie dychy i rzucił hasło "Sklep". Niechętnie zabrał pieniądze i ruszył do monopolowego niedaleko. Wziął z półki chleb, do tego mielonkę i masło i podszedł do kasy. Postawił produkty na ladzie.
-I jesze zero siedym...- mruknął. Zawsze to on chodził do sklepu. Wiedział, że w ten sposób będzie ćwiczył swój polski, jak będzie gadał w tym języku non stop. Wiele się przez ten czas nie nauczył, ale podstawy i jak się dogadać przejdą. Facet znając już go podał mu alkohol i wydał resztę. Zmarszczył brwi.
-Pszepraszym... Dzie mój dwa zuoty?
Sprzedawca zacisnął szczękę, ale oddał mu należyte pieniądze. Podziękował ładnie i wyszedł, kierując swe kroki na dworzec.
Dosiadł się do Józefa, podając mu alkohol i oddając resztę. Nie wiedzieć czemu, mężczyzna miał dwa woreczki z pieniędzmi. Resztę wrzucił do tego cięższego. Odkręcił butelkę i pociągnął z gwinta, w czasie, gdy Draco robił im kanapki. Nie narzekał. To życie było o wiele gorsze niż to, do którego przywykł, ale lepsza bieda i wolność niż bieda i Azkaban. Zero aurorów, siedzących mu na ogonie; zero dementorów, pozbawiających go szczęścia. Nawet w takich warunkach cieszył się z tego co ma. Wojna zmieniła go bardziej niż ktoś mógłby przypuszczać. Przestał być tym małym, rozwydrzonym, rozwrzeszczanym bachorem. Stał się mężczyzną. I w sumie to nawet miał w dupie czy ktoś szlama, czy nie. Ważne, by człowiek był fajny. Ten mugol obok niego też jest spoko, a przecież podobno jest podgatunkiem. Coś tu jest nie halo w tym stwierdzeniu. Podał Józefowi jedną kanapkę, samemu robiąc jedną dla siebie. Był młodszy, niedouczony i nie znał języka. Robił tu praktycznie za pachołka dla mistrza ulicy. Ale nie, żeby Józef był jakiś niesprawiedliwy. Był przez niego traktowany jak brat. Józef odłożył alkohol i jedzenie i wstał.
Chwiejnym krokiem podszedł do jednego biznesmena i powiesił się na jego ramieniu, śpiewając jakąś pijacką balladę. Nadziany facet popchnął go do tyłu, gdzie wylądował na kolejnym kolesiu, który widać, że był przy groszu. Ten również go odepchnął i wylądował tym razem na podłodze, bardzo blisko torów. Młody już się podnosił, by mu pomóc, ale ten niezauważalnie wręcz pokręcił głową, patrząc na niego karcąco.
-Przepraszam, panowie...- czknął i zrobił pijackie oczka. -Mają panowie czas powiedzieć?
-Zegar na ścianie wisi, ty nierobie jeden- warknął jeden z nich i każdy rozszedł się w swoją stronę, pragnąc być jak najdalej od śmierdzącego ulicznika. Ten moment później podniósł się i ponownie zajął swoje miejsce, wyjmując dwa grube portfele. Z obu wyszło ponad trzysta złotych. Wrzucił je do grubszego woreczka, który tylko delikatnie brzęczał monetami. Reszta to były banknoty. Pomruczał chwilę pod nosem i uśmiechnął się.
-Walizka i chodź- powiedział do blondasa. Ten nie ociągając się zgarnął swoją walizkę i ruszył za niosącym wypchany, podziurawiony worek na plecach mentorem.
Doszli do motelu. który stał kawałek dalej. Mężczyźni podeszli do recepcji i polak zaczął rozmowę z pracownikiem. Dracon rozumiał tylko trzy po trzy.
-Witam. Można wynająć pokój na półtorej godziny? Chcę tylko, żeby się chłopak ogarnął. Musi się umyć, rozumie pan...- obaj spojrzeli na niego, a on rozumiejąc na jak długo oraz, że to o niego chodzi uśmiechnął się niepewnie. Recepcjonista pokiwał głową i dał im klucze.
-To jeden z najtańszych pokoi. Wystarczy, żeby się umyć i przebrać. To będzie pięćdziesiąt złotych.- najstarszy wręczył mu banknot wyjęty z lżejszego woreczka i udali się do trójki. Weszli do środka.
-Walizka, tam- wskazał palcem łazienkę. Przekaz był jasny. Miał iść do łazienki się umyć. Tyle jeszcze zrozumiał. Wszedł do środka, zamknął drzwi i rozebrał się z brudnych dresów. Wszedł do kabiny od razu puszczając ciepłą wodę. Jakie to było przyjemne uczucie móc zmyć z siebie cały ten brud. Zajęło mu to godzinę, by doszorować się całego. Gdy porządnie się wysuszył, założył jeden z gorszych garniturów od włoskiego projektanta, który dostał od Nott'a na urodziny. Wyszedł do pokoju.
-Dobrze. Ładnie.- skwitował Józek, siedzący na krześle. Jedyne co chciał to pomóc chłopakowi. Podał mu grubszy woreczek pieniędzy i jeden z ładniejszych portfeli, które zwinęli oraz jedną z lepszych komórek. Draco, mocno zdziwiony, przełożył do portfela pieniądze. Mentor kazał mu włożyć go do swojej kieszeni. Opuścili pokój, w recepcji oddając klucz i wychodząc na ulicę. Szli kawałek i zatrzymali się przy mugolskim barze szybkiej obsługi.
-Idziesz do pracy. Gadałem z szefem.- anglik był w niezłym szoku. Że niby miał iść do pracy? Do mugolskiej pracy?! Poczłapał do środka za menelem i stanęli przy ladzie. Manager przyszedł chwilę później.
-Stefan, to ten chłopak, o którym mówiłem. Zna podstawy polskiego, ale szybko łapie. Pokażesz mu co i jak to wszystko zrobi.
-Mówisz? Kible też by sprzątał?- spojrzał na arystokratę z powątpiewaniem wypisanym na twarzy.
-Draco. Szorować łazienkę, zrobisz?- spytał jego mentor, najprościej i najbardziej zrozumiale dla omawianego chłopaka.
-Dobrzie, ja zrobi- powiedział i skinął głową. Zaskoczony Stefan pokiwał głową i znów skierował spojrzenie na kolegę.
-Dobra, ma robotę. Akurat dwa dni temu jedna sprzątaczka przeszła na urlop macierzyński, więc mamy brak. Kiedy może zacząć i w jakich godzinach?
-Zacznie nawet od zaraz, konta w banku nie ma, więc kasa do ręki. Godziny wszystkie ma wolne. Ale jest tak. Pamiętasz, co Zbychu gadał o tej kawalerce? Mógłbyś przedzwonić i powiedzieć, że chcemy wynająć? Chłopak ma tam około tysiąca, sam zarobił i to w dwa miesiące. Musi mieć przecież porządne mieszkanko, jak na pracusia, co nie?- pokiwali zgodnie głową.
-Ej, coś mi się kojarzy... Pamiętasz tego anglika, co się ostatnio kręcił i gadał po polsku normalnie? To on podobno tu na zawodówce kurs językowy prowadzi. Jakby go tam wkręcić? Henry czy Harry mu tam... Jak będzie to go wpisze na kursy, co nie?
-Noo! I to jest myśl, Stefek. To chłopaka ci zostawić już?
-Tak, tak, leć, bo zaraz godziny szczytu- zaśmiali się wspólnie i uścisnęli sobie dłonie. Józef spojrzał na Draco i wskazał manager'a dłonią.
-Szef. Idź za nim. Robota.
-Już? Dobrze. Co zrobiś?- spytał swojego szefa, jak się dowiedział. Ten machnął na niego dłonią i zaprowadził do biura.
-Zostaw rzeczy- machnął dłonią w kąt pokoju, a młodszy z nich posłusznie odłożył walizkę i spojrzał na Stefana. -Sprzątacz. Tam rzeczy- wskazał mu składzik obok. -Zdejm marynarkę...- Draco miał na twarzy wypisane niezrozumienie. Pracodawca westchnął i pokazał na migi, że ma zdjąć górę. Powiesił marynarkę na haku, a szef dał mu plakietkę z ręcznie napisanym "Drako". Wzruszył ramionami i przyczepił do fartucha, który kazano mu założyć. -Idź sprzątać- wskazał mu salę a on kiwnął głową i poszedł po środki czyszczące. Ścierał stoliki, mył podłogi, szorował kible, wynosił śmieci. Nie narzekał. Lepsze takie życie niż na ulicy. Aż sam do siebie się uśmiechnął, przez co dziewczyny w kolejce wzdychały i zastanawiały się, co wprawia go w taki dobry humor. Powód był prosty. Coraz lepiej mu szło życie. I tyle. Pracował dziś tylko trzy godziny, bo kończyła się jego zmiana. Po robocie stawił się w gabinecie, zmieniając uniform na swój garnitur.
-Draco. Masz dom- wywołany spojrzał na managera zdziwiony. -Chodź.- Posłusznie poszedł za szefem, zgarniając swoją plakietkę i walizkę po drodze. Wsiedli do auta. Blondynek nie miał zaufania do tego wehikułu, ale jak mus to mus. Przejechali jakieś trzy ulice i zaparkowali przy starych kamienicach. Stefan zaprowadził go do pierwszej z brzegu klatki i zadzwonił domofonem pod numer trzynasty.
-Czego?!
-Zbychu, daj spokój. To ja, Stefan i ten anglik. Otwieraj.
-Wlazł. I patrzeć, czy psiarnia nie jedzie...- mruknął przez głośnik i po chwili rozległ się brzęczący dźwięk otwierania klatki. Wspiął się po brudnych schodach na piąte piętro, stając naprzeciw starych, obdrapanych, drewnianych drzwi. Dla niego piękny widok po dwóch miesiącach spania na chodniku i lania w publicznych toaletach. Drewniane drzwi uchyliły się lekko a zza nich wyjrzała ciemna twarz.
-Do środka. Ruchy.- przeszli przez próg i aż go zamurowało. Wykrzywił się i przełknął ślinę. Jego dom okazał się być studio, w którym znajdował się salon, kuchnia i sypialnia w jednym. Przy ścianie było widać jeszcze jedne drzwi, ale na razie bał się tam zajrzeć. Ze ścian schodziła brudna, stara, szara tapeta, panele skrzypiały i się ruszały. Meble były popsute, powyłamywane w wielu miejscach. Aneks kuchenny cały zardzewiały, kanapa wygryziona przez mole, zamiast łóżka materac z wystającą sprężyną. Wszędzie było brudno i czuć było odór stęchlizny. Na suficie wisiała pojedyncza żarówka, a w kątach rozchodziła się pleśń.
Wolnym krokiem podszedł do łazienki. Otworzył i po chwili znów zamknął. Śmierdziało moczem, gównem i pleśnią. Powoli otworzył drzwi jeszcze raz. Były tam tylko wanna, która była wyszczerbiona i strasznie brudna, miska, w której pływała stara, prawie czarna woda i kibel, który wyglądał jak przez wieki niemyty.
-W takim stanie oddam za sto pięćdziesiąt miesięcznie. Muszę się tego pozbyć jak najszybciej.- blondas patrzył na nich z niezrozumieniem. Stefan wywrócił oczami i napisał na kartce "150/m". Rozszerzył oczy ze zdziwienia. Tak mało? Energetycznie pokiwał głową i wyciągnął odpowiednią sumę pieniędzy.Mężczyzna z chęcią je przyjął i wręczył mu kluczyki, kierując się do wyjścia. Stefan jeszcze raz rozejrzał się po studio, kiwnął na niego głową i wyszedł, zamykając drzwi. Dracon westchnął. Jeśli ma dziś spać w tej ruinie to musi to doprowadzić przynajmniej do stanu użytkowego. Pierwsze co zrobił to przeszedł po całym mieszkaniu używając zaklęć czyszczących i odświeżających. Pleśń i brud zniknęły raz na zawsze. Następnie wszystko co zostało zniszczone naprawiał w kółko powtarzanym Reparo. Gdy to już miał, wziął z korytarza kawałek drewna i jakieś skrawki materiałów. Deskę przemienił w wieszak a z materiałów zrobił pościel i poduszkę. Na koniec Odnowił ściany, sufit i parkiet. Mieszkanie w przeciągu godziny wyglądało jak świeżo po remoncie. Był z siebie dumny. Przetransmutował wannę w prysznic i spędził tam dziesięć minut. Musi oszczędzać wodę, kasy akurat ma mało. Spać kładł się z myślą, że teraz może być tylko lepiej.
Chuderlawy, brudny chłopak, ubrany w stare, za duże na niego i połatane ciuchy, siedział na kocu ze szczerbatym menelem pod dworcem. Starszy z nich wskazał pewną kobietę, grzebiącą w torebce, dłonią i powiedział jedno.
-Twoja.
Stalowooki kiwnął głową, łamaną polszczyzną powiedział "Dobrze" i ruszył w jej kierunku, chwiejąc się lekko. Stanął obok niej, niby patrząc po kieszeniach, nagle tracąc równowagę i upadając na nią.
-I'm sorry, dear lady...- wybełkotał i czknął. Kobieta odepchnęła go od siebie brutalnie, a on upadł tyłkiem na cement, opierając się rękoma, by nie wylądować na plecach. Spojrzała na niego jak na robaka i odeszła w drugą stronę. Chłopak wstał i chwiejnym krokiem ruszył na koc. Posadził tyłek na materiale i wyszczerzył się porozumiewawczo do mentora fachu, wyjmując z rękawa portfel i telefon. Kartę SIM od razu wyrzucili, komórkę chowając do obdartego plecaka. Z portfela zaś wyjęli pieniądze i razem policzyli. Draco liczył po angielsku a Józef po polsku. Wskazał dłonią na stos monet i banknotów.
-Ile?
-Hountred thirteen and fourty seven.
-Sto trzynaście, czterdzieści siedem
-Sto czrynaće, czerdeci siedem...- powtórzył, marszcząc brwi.
-Dobrze. Portfel- oddał mu przedmiot, a on posłusznie podłożył go pod ławkę, oddaloną od nich o peron. Gdy wrócił, jego nauczyciel dał mu dwie dychy i rzucił hasło "Sklep". Niechętnie zabrał pieniądze i ruszył do monopolowego niedaleko. Wziął z półki chleb, do tego mielonkę i masło i podszedł do kasy. Postawił produkty na ladzie.
-I jesze zero siedym...- mruknął. Zawsze to on chodził do sklepu. Wiedział, że w ten sposób będzie ćwiczył swój polski, jak będzie gadał w tym języku non stop. Wiele się przez ten czas nie nauczył, ale podstawy i jak się dogadać przejdą. Facet znając już go podał mu alkohol i wydał resztę. Zmarszczył brwi.
-Pszepraszym... Dzie mój dwa zuoty?
Sprzedawca zacisnął szczękę, ale oddał mu należyte pieniądze. Podziękował ładnie i wyszedł, kierując swe kroki na dworzec.
Dosiadł się do Józefa, podając mu alkohol i oddając resztę. Nie wiedzieć czemu, mężczyzna miał dwa woreczki z pieniędzmi. Resztę wrzucił do tego cięższego. Odkręcił butelkę i pociągnął z gwinta, w czasie, gdy Draco robił im kanapki. Nie narzekał. To życie było o wiele gorsze niż to, do którego przywykł, ale lepsza bieda i wolność niż bieda i Azkaban. Zero aurorów, siedzących mu na ogonie; zero dementorów, pozbawiających go szczęścia. Nawet w takich warunkach cieszył się z tego co ma. Wojna zmieniła go bardziej niż ktoś mógłby przypuszczać. Przestał być tym małym, rozwydrzonym, rozwrzeszczanym bachorem. Stał się mężczyzną. I w sumie to nawet miał w dupie czy ktoś szlama, czy nie. Ważne, by człowiek był fajny. Ten mugol obok niego też jest spoko, a przecież podobno jest podgatunkiem. Coś tu jest nie halo w tym stwierdzeniu. Podał Józefowi jedną kanapkę, samemu robiąc jedną dla siebie. Był młodszy, niedouczony i nie znał języka. Robił tu praktycznie za pachołka dla mistrza ulicy. Ale nie, żeby Józef był jakiś niesprawiedliwy. Był przez niego traktowany jak brat. Józef odłożył alkohol i jedzenie i wstał.
Chwiejnym krokiem podszedł do jednego biznesmena i powiesił się na jego ramieniu, śpiewając jakąś pijacką balladę. Nadziany facet popchnął go do tyłu, gdzie wylądował na kolejnym kolesiu, który widać, że był przy groszu. Ten również go odepchnął i wylądował tym razem na podłodze, bardzo blisko torów. Młody już się podnosił, by mu pomóc, ale ten niezauważalnie wręcz pokręcił głową, patrząc na niego karcąco.
-Przepraszam, panowie...- czknął i zrobił pijackie oczka. -Mają panowie czas powiedzieć?
-Zegar na ścianie wisi, ty nierobie jeden- warknął jeden z nich i każdy rozszedł się w swoją stronę, pragnąc być jak najdalej od śmierdzącego ulicznika. Ten moment później podniósł się i ponownie zajął swoje miejsce, wyjmując dwa grube portfele. Z obu wyszło ponad trzysta złotych. Wrzucił je do grubszego woreczka, który tylko delikatnie brzęczał monetami. Reszta to były banknoty. Pomruczał chwilę pod nosem i uśmiechnął się.
-Walizka i chodź- powiedział do blondasa. Ten nie ociągając się zgarnął swoją walizkę i ruszył za niosącym wypchany, podziurawiony worek na plecach mentorem.
Doszli do motelu. który stał kawałek dalej. Mężczyźni podeszli do recepcji i polak zaczął rozmowę z pracownikiem. Dracon rozumiał tylko trzy po trzy.
-Witam. Można wynająć pokój na półtorej godziny? Chcę tylko, żeby się chłopak ogarnął. Musi się umyć, rozumie pan...- obaj spojrzeli na niego, a on rozumiejąc na jak długo oraz, że to o niego chodzi uśmiechnął się niepewnie. Recepcjonista pokiwał głową i dał im klucze.
-To jeden z najtańszych pokoi. Wystarczy, żeby się umyć i przebrać. To będzie pięćdziesiąt złotych.- najstarszy wręczył mu banknot wyjęty z lżejszego woreczka i udali się do trójki. Weszli do środka.
-Walizka, tam- wskazał palcem łazienkę. Przekaz był jasny. Miał iść do łazienki się umyć. Tyle jeszcze zrozumiał. Wszedł do środka, zamknął drzwi i rozebrał się z brudnych dresów. Wszedł do kabiny od razu puszczając ciepłą wodę. Jakie to było przyjemne uczucie móc zmyć z siebie cały ten brud. Zajęło mu to godzinę, by doszorować się całego. Gdy porządnie się wysuszył, założył jeden z gorszych garniturów od włoskiego projektanta, który dostał od Nott'a na urodziny. Wyszedł do pokoju.
-Dobrze. Ładnie.- skwitował Józek, siedzący na krześle. Jedyne co chciał to pomóc chłopakowi. Podał mu grubszy woreczek pieniędzy i jeden z ładniejszych portfeli, które zwinęli oraz jedną z lepszych komórek. Draco, mocno zdziwiony, przełożył do portfela pieniądze. Mentor kazał mu włożyć go do swojej kieszeni. Opuścili pokój, w recepcji oddając klucz i wychodząc na ulicę. Szli kawałek i zatrzymali się przy mugolskim barze szybkiej obsługi.
-Idziesz do pracy. Gadałem z szefem.- anglik był w niezłym szoku. Że niby miał iść do pracy? Do mugolskiej pracy?! Poczłapał do środka za menelem i stanęli przy ladzie. Manager przyszedł chwilę później.
-Stefan, to ten chłopak, o którym mówiłem. Zna podstawy polskiego, ale szybko łapie. Pokażesz mu co i jak to wszystko zrobi.
-Mówisz? Kible też by sprzątał?- spojrzał na arystokratę z powątpiewaniem wypisanym na twarzy.
-Draco. Szorować łazienkę, zrobisz?- spytał jego mentor, najprościej i najbardziej zrozumiale dla omawianego chłopaka.
-Dobrzie, ja zrobi- powiedział i skinął głową. Zaskoczony Stefan pokiwał głową i znów skierował spojrzenie na kolegę.
-Dobra, ma robotę. Akurat dwa dni temu jedna sprzątaczka przeszła na urlop macierzyński, więc mamy brak. Kiedy może zacząć i w jakich godzinach?
-Zacznie nawet od zaraz, konta w banku nie ma, więc kasa do ręki. Godziny wszystkie ma wolne. Ale jest tak. Pamiętasz, co Zbychu gadał o tej kawalerce? Mógłbyś przedzwonić i powiedzieć, że chcemy wynająć? Chłopak ma tam około tysiąca, sam zarobił i to w dwa miesiące. Musi mieć przecież porządne mieszkanko, jak na pracusia, co nie?- pokiwali zgodnie głową.
-Ej, coś mi się kojarzy... Pamiętasz tego anglika, co się ostatnio kręcił i gadał po polsku normalnie? To on podobno tu na zawodówce kurs językowy prowadzi. Jakby go tam wkręcić? Henry czy Harry mu tam... Jak będzie to go wpisze na kursy, co nie?
-Noo! I to jest myśl, Stefek. To chłopaka ci zostawić już?
-Tak, tak, leć, bo zaraz godziny szczytu- zaśmiali się wspólnie i uścisnęli sobie dłonie. Józef spojrzał na Draco i wskazał manager'a dłonią.
-Szef. Idź za nim. Robota.
-Już? Dobrze. Co zrobiś?- spytał swojego szefa, jak się dowiedział. Ten machnął na niego dłonią i zaprowadził do biura.
-Zostaw rzeczy- machnął dłonią w kąt pokoju, a młodszy z nich posłusznie odłożył walizkę i spojrzał na Stefana. -Sprzątacz. Tam rzeczy- wskazał mu składzik obok. -Zdejm marynarkę...- Draco miał na twarzy wypisane niezrozumienie. Pracodawca westchnął i pokazał na migi, że ma zdjąć górę. Powiesił marynarkę na haku, a szef dał mu plakietkę z ręcznie napisanym "Drako". Wzruszył ramionami i przyczepił do fartucha, który kazano mu założyć. -Idź sprzątać- wskazał mu salę a on kiwnął głową i poszedł po środki czyszczące. Ścierał stoliki, mył podłogi, szorował kible, wynosił śmieci. Nie narzekał. Lepsze takie życie niż na ulicy. Aż sam do siebie się uśmiechnął, przez co dziewczyny w kolejce wzdychały i zastanawiały się, co wprawia go w taki dobry humor. Powód był prosty. Coraz lepiej mu szło życie. I tyle. Pracował dziś tylko trzy godziny, bo kończyła się jego zmiana. Po robocie stawił się w gabinecie, zmieniając uniform na swój garnitur.
-Draco. Masz dom- wywołany spojrzał na managera zdziwiony. -Chodź.- Posłusznie poszedł za szefem, zgarniając swoją plakietkę i walizkę po drodze. Wsiedli do auta. Blondynek nie miał zaufania do tego wehikułu, ale jak mus to mus. Przejechali jakieś trzy ulice i zaparkowali przy starych kamienicach. Stefan zaprowadził go do pierwszej z brzegu klatki i zadzwonił domofonem pod numer trzynasty.
-Czego?!
-Zbychu, daj spokój. To ja, Stefan i ten anglik. Otwieraj.
-Wlazł. I patrzeć, czy psiarnia nie jedzie...- mruknął przez głośnik i po chwili rozległ się brzęczący dźwięk otwierania klatki. Wspiął się po brudnych schodach na piąte piętro, stając naprzeciw starych, obdrapanych, drewnianych drzwi. Dla niego piękny widok po dwóch miesiącach spania na chodniku i lania w publicznych toaletach. Drewniane drzwi uchyliły się lekko a zza nich wyjrzała ciemna twarz.
-Do środka. Ruchy.- przeszli przez próg i aż go zamurowało. Wykrzywił się i przełknął ślinę. Jego dom okazał się być studio, w którym znajdował się salon, kuchnia i sypialnia w jednym. Przy ścianie było widać jeszcze jedne drzwi, ale na razie bał się tam zajrzeć. Ze ścian schodziła brudna, stara, szara tapeta, panele skrzypiały i się ruszały. Meble były popsute, powyłamywane w wielu miejscach. Aneks kuchenny cały zardzewiały, kanapa wygryziona przez mole, zamiast łóżka materac z wystającą sprężyną. Wszędzie było brudno i czuć było odór stęchlizny. Na suficie wisiała pojedyncza żarówka, a w kątach rozchodziła się pleśń.
Wolnym krokiem podszedł do łazienki. Otworzył i po chwili znów zamknął. Śmierdziało moczem, gównem i pleśnią. Powoli otworzył drzwi jeszcze raz. Były tam tylko wanna, która była wyszczerbiona i strasznie brudna, miska, w której pływała stara, prawie czarna woda i kibel, który wyglądał jak przez wieki niemyty.
-W takim stanie oddam za sto pięćdziesiąt miesięcznie. Muszę się tego pozbyć jak najszybciej.- blondas patrzył na nich z niezrozumieniem. Stefan wywrócił oczami i napisał na kartce "150/m". Rozszerzył oczy ze zdziwienia. Tak mało? Energetycznie pokiwał głową i wyciągnął odpowiednią sumę pieniędzy.Mężczyzna z chęcią je przyjął i wręczył mu kluczyki, kierując się do wyjścia. Stefan jeszcze raz rozejrzał się po studio, kiwnął na niego głową i wyszedł, zamykając drzwi. Dracon westchnął. Jeśli ma dziś spać w tej ruinie to musi to doprowadzić przynajmniej do stanu użytkowego. Pierwsze co zrobił to przeszedł po całym mieszkaniu używając zaklęć czyszczących i odświeżających. Pleśń i brud zniknęły raz na zawsze. Następnie wszystko co zostało zniszczone naprawiał w kółko powtarzanym Reparo. Gdy to już miał, wziął z korytarza kawałek drewna i jakieś skrawki materiałów. Deskę przemienił w wieszak a z materiałów zrobił pościel i poduszkę. Na koniec Odnowił ściany, sufit i parkiet. Mieszkanie w przeciągu godziny wyglądało jak świeżo po remoncie. Był z siebie dumny. Przetransmutował wannę w prysznic i spędził tam dziesięć minut. Musi oszczędzać wodę, kasy akurat ma mało. Spać kładł się z myślą, że teraz może być tylko lepiej.
czwartek, 10 października 2013
Syriusz i Lily 2
Od rana Syriusz został brutalnie obudzony przez Jamesa, który w ramach ich długoletniej przyjaźni postanowił go obudzić, najdelikatniej jak tylko potrafił, czyli wskakując mu na brzuch i wykrzykując ile sił w płucach "Wstawaj! Wstawaj Łapo, bo śniadanie przegapisz! Wstawaj! Wstawaj szkoda dnia!", na co śpiący jeszcze chłopak zdołał mu jedynie odpowiedzieć "Trudno mi wstać, skoro ktoś na mnie siedzi." i zepchnąć zdziwionego Rogacza na podłogę. Długowłosy spojrzał pół przymkniętymi oczami na zegar i na kalendarz. Dochodziła ósma, pierwszego Września. Pierwszy Września... I co w nim niby wyjątkowego..? myślał pod nosem. Pierwszy Września... Pierwszy Wrześ... Przypomniał sobie, dlaczego ten wakacyjny dzień miał być inny niż wszystkie. Bo to już nie były wakacje.
Dziś o jedenastej rusza pociąg do jedynej i niepowtarzalnej szkoły, Hogwartu. Porwał się na równe nogi, i już chciał biec do łazienki, lecz zahaczył nogą o coraz to bardziej zdziwionego przyjaciela. Jedyne co zdołał zrobić, to złapać za etażerkę, która okazała się być za lekka, by utrzymać lecącego w dół Syriusza. W efekcie, koło łóżka leżał James, na którym był Syriusz, na którego zwaliła się półeczka, przykrywając chłopaków całą zawartością szuflady. Przez chwile trwali w szoku, po czym przywołany hałasem tata Rogacza stanął zdziwiony w drzwiach, patrząc po nich z szokiem na twarzy. Widząc całą sytuację zachichotał pod nosem i pomógł im się wygramolić spod sterty wszystkiego, co udało się uzbierać właścicielowi szafki przez wakacje. James szybko pochwycił pewne zdjęcie i wybuchnął nieopanowanym śmiechem. Czarnowłosy ze zdziwieniem na twarzy obserwował swojego przyjaciela wymachującego jakimś papierkiem, a po chwili dotarło do niego co to jest.
Było to zdjęcie, za którym ganiał wczoraj przez pół tuzina przecznic, lecz wyglądało nieco inaczej. Było całe wymiętolone, ale to nie były jedyne zmiany, jakie zaszły na zdjęciu. Mianowicie, postacie zamiast przytulać się co chwilę, dziewczyna ze zdjęcia raz po raz dostawała zarostu, o którym nie jeden stary mędrzec mógłby pomarzyć, a chłopak co moment odskakiwał od niej z przerażeniem. Rogacz wciąż nie mógł uspokoić ataku śmiechu. Zachowywał się jakby dopiero co wypił cały kocioł eliksiru rozweselającego. Gdy już się uspokoił, ponownie zerknął na fotografię i powrócił do wycia z radości, a jego tata ujrzawszy powód nagłej radości syna, dołączył do niego na podłodze. Łapa musiał siłą wydzierać swoje dzieło z rąk młodszego Pottera. "Dla twojego dobra!" tłumaczył mu wśród hałaśliwych okrzyków radości pochodzący z podłogi, ale do Rogasia i tak nic nie docierało.
Gdy o wpół do dziewiątej wszystko już było na swoim miejscu, Syriusz wparował do łazienki, wziął krótki prysznic, przebrał się w mugolskie ciuchy, które zawsze miały dla niego jakiś urok, i zasiadł pośród Potterów w ich jadalnym pokoju. Dużo rozmawiał z Jamesem i Potterem Seniorem na temat quidditcha, wymieniając też kilka zdań na temat skrzatów domowych z szacowną Panią Potter. James, jak to on miał w zwyczaju, wpychał do swoich ust niemal że wszystko, na co natrafił. Nie robił tego w Hogwarcie, bo przecież co Lily sobie o nim pomyśli, ale tutaj nikt mu nie zabroni napychać się jak Peter. Syriusz spoglądał na towarzysza zabaw z rozbawieniem. Przez krótki moment, Rogacz zdawał się wyglądać jak Glizdogon, ale to była tylko i wyłącznie sprawka napchanych ust.
O 9:15 pan Potter, James i Syriusz usiedli w mugolskim samochodzie i kierowali się do Londynu, na stację King's Cross. Godzinę potem stali już na peronie 9 i 3/4. Ojciec okularnika pożegnał ich krótko i udał się z powrotem do rezydencji Potterów. Chłopcy niewiele myśląc udali się na poszukiwanie reszty ich paczki. Dopiero gdy przeszli jedną czwartą peronu dojrzeli Remusa, spoglądającego niecierpliwie na zegarek. Gdy ich ujrzał, na jego twarzy pojawiło się zadowolenie, by po chwili ustąpić miejsca zniecierpliwieniu.
-Gdzie wyście byli! Muszę udać się do wagonu Prefektów, a nie mogę przecież zostawić Glizdogona samego z dziewczynami!
-To dziewczyny już są?- spytał wyrwany z letargu James.
-No, Cassie i Ally stoją przy barierce i czekają na pozostałe. Wracając do tego co mówiłem...- Lupin nie dał rady dokończyć, bo tym razem Syriusz jakby wybudzony z transu zagadał okularnika.
-Ale pamiętasz co masz robić? Chyba nie chcesz spieprzyć planu przez twoje głupie zapomnienie?- Odpowiedziało mu tylko ciche mruknięcie ze strony Jamesa i zdziwienie na twarzy pozostałych.
-A jaki plan?- tym razem spytał obudzony Glizdogon. Widać marudzenie Luniaczka działa w ten sposób na wszystkich... pomyślał Syriusz i odpowiedział na pytanie Pete'a, bo Rogacz był zbyt zajęty mruczeniem do siebie przekleństw za wyrażenie zgody na pomysł Łapy i spoglądaniem na barierkę.
- Więc rozmawiałem z Jamesem na temat Lily i wpadłem na iście cudowny plan, który spowoduje, że panna 'Nigdy się z tobą nie umówię' padnie przed Rogasiem na kolana.
-Ale ty jesteś świadom tego,- wtrącił się Prefekt Naczelny -że ten, jak i każdy wasz plan usidlenia Rudej spełznie na niczym?
-Daj mi skończyć Luniaczku! Więc jak mówiłem, Lilka będzie błagać na kolanach, żeby James z nią był. Bo skoro przez 6 lat Rogacz starał się o nią bez jakiegokolwiek skutku, zobaczymy jak Ruda wytrzyma bez niego miesiąc. James po prostu będzie ignorował ją, aż ona zda sobie sprawę, że za nim tęskni.- Powiedział pół szeptem, jakby był to co najmniej plan zawładnięcia światem.
-Genialne!- powiedział z podziwem Lupin.
-Niesamowite!- wtórował mu Peter, który powiedziałby to samo, nawet gdyby chcieli wpakować mu głowę w diabelskie sidła. Sam tego nigdy nie przyzna, ale Potter i Black to dla niego wzory do naśladowania. Niemalże Bogowie, więc ten zwykł prawie że całować ziemię po której kroczą te osobowości. Black i Potter popatrzyli po sobie i wraz z Glizdkiem skierowali się do dziewczyn. Cass, naturalna blondynka, która mimo stereotypów była bardzo inteligentna, jak zwykle mówiła do Ally jak to trudno w tych czasach o porządnego mężczyznę, a czarnowłosa słuchała przyjaciółki z cierpliwością, której Archanioł mógłby zazdrościć, jednocześnie powstrzymując się przed wygarnięciem jej brzydkiej prawdy o tym, że to ona zmienia facetów jak rękawiczki.
-I Dorian jak zwykle zaczął wrzeszczeć o tym, że to niby moja wina, że rozstał się ze swoją byłą...-mówiła z przejęciem blondynka. Huncwoci stanęli za dziewczynami i tylko czekali na odpowiedni moment, żeby ujawnić swoje położenie. -A ja na to, że zawsze może do niej wrócić, skoro za nią tęskni, a on do mnie że tak zrobi, bo od dawna jest to jedyna sensowna odpowiedź na to co on mówi, i że skorzysta póki może. Ehhh, trudno teraz znaleźć porządnego chłopaka...- Zajęczała pod koniec, ubolewając nad swoim smutnym losem, na co Ally wywróciła oczami.
-Przecież tu jestem, skarbie...- Ujawnił się czarnowłosy przystojniak opierając się na ramieniu blondynki. -Nie musisz dalej szukać!- dodał teatralnie wskazując na siebie.
-A czy ty przypadkiem nie jesteś z Chelsea?- zapytała zaskoczona Ally, która w głębi serca była wdzięczna mu za to, że uwolnił ją od ciągłego wysłuchiwania opowieści przyjaciółki. -Jeszcze przed wakacjami byliście jak papużki nierozłączki. Kiedy z nią zerwałeś?
-Po pierwsze, to ona zerwała ze mną, a po drugie już od 3 dni jestem singlem.- Powiedział niczym nie zrażony przystojniak. Peter stał tylko z boku ze zwieszoną głową, a James postanowił dołączyć do przyjaciół.
-Jak widać, kręcą Cię blondynki, co nie, Łapo?- spytał, opierając się na czarnowłosej. Przez krótki czas prowadzili rozmowę na temat ich podbojów miłosnych, gdy konwersacja została przerwana przez nadejście Natt i Lily. "Boże, Lil wygląda dziś wyjątkowo uroczo" pomyśleli w tym samym czasie Black i Potter, ale ten drugi przypomniał sobie plan, i zamiast od razu lecieć do zielonookiej, wdał się z Ally w rozmowę na temat zaklęć obronnych. Lily trochę zszokowana tym co ją spotkało, stała wmurowana, przypatrując się dokładniej Rogaczowi, jakby szukając jakichś oznak choroby. Niestety, Łapa zauważył jej zainteresowanie osobą kolegi, więc postanowił skorzystać z okazji i wywinąć jej numer. Od tak, na rozpoczęcie roku.
Zakradł się za nią, kiedy Natt właśnie ściskała się z flirciarą, i wydobył z kieszeni fiolkę eliksiru zmieniającego kolor włosów. Wylał całą zawartość na jej głowę. Efekt? Włosy Lily były tego samego koloru co jej oczy. Nie zauważyła tego w pierwszej chwili, ale wyłonienie się Blacka zza jej pleców i stłumiony śmiech Pettigrew uświadomiły ją. Black właśnie zrobił jej kawał. Jej przyjaciółki popatrzyły po sobie, a później z przerażeniem spojrzały na zielonowłosą. Ta sprawdzała, czy przypadkiem w jej kufrze nie brakuje jakiejś książki, albo czy jakiś sweter nie został zaplamiony magicznym atramentem, ujawniającym się po dotknięciu w odpowiednie miejsce. Spojrzała na przyjaciółki i czerwona na twarzy warknęła
-Co jest? Może powiecie mi co ten pajac odwalił?- na co odpowiedziała jej salwa śmiechu Huncwotów i pomruki zażenowania przyjaciółek. Po chwili Ally podała jej lusterko. Nie-ruda spojrzała w nie, a po chwili upuściła ów przedmiot na posadzkę dworca. Gdy tylko doszło do niej, co ma na głowie, wrzasnęła jakby co najmniej była obdzierana ze skóry, by po chwili obdarzyć Blacka spojrzeniem, które zazwyczaj było kierowane do Pottera.
-Black! Ty świnio! Ty chamie! Ty pieprzony pajacu! Jak mogłeś! Coś ty kurwa narobił! Masz to natychmiast zmienić! Co ci strzeliło do tego pustego łba? Sława, czy woda sodowa? A może mamusia znów była niemiła dla naszego biednego Syriuszka i postanowiłeś się na mnie wyżyć?- wykrzyczała na jednym oddechu. Po chwili dotarły do niej wszystkie zdania które wypowiedziała. Gdy przeanalizowała ostatnie, spojrzała na Syriusza. Na jego twarzy widać było smutek i żal.
-Syriusz... Ja...- próbowała go przeprosić, lecz ten obrócił głowę, zamknął oczy i gestem ręki powstrzymał ją od kontynuowania. Wyjął różdżkę i jednym skinieniem zmienił kolor jej włosów na właściwy, po czym odszedł ze swoim kufrem w stronę wagonu.
-Nie fajnie, Evans- odpowiedział jej znajomy głos, choć nie rozpoznawała w nim tej chłodnej nuty, która teraz kuła ją w serce z podwójną siłą. Gdyby wypowiedział to ktoś inny, nie odczułaby tego tak bardzo, niż kiedy padło to z ust chłopaka, który przez sześć lat zapewniał ją o jego uczuciu do niej. Spojrzała na Jamesa, który nie zaszczycił jej nawet spojrzeniem, gdy szedł za urażonym przyjacielem, a Peter podążył w milczeniu za swoimi idolami. Dziewczyny spojrzały na nią z przerażeniem. Co ja zrobiłam. Co ja odpieprzyłam! I to w pierwszy dzień szkoły! Brawo Lily, masz talent! myślała znów ruda. W milczeniu udały się do przedziału obok Huncwotów.
Syriusz nie mógł uwierzyć w to, co usłyszał. Najbardziej przyjacielska dziewczyna w szkole okazała się wobec niego najzwyklejszą szmatą. Wiedziała, jaką ma sytuacje w rodzinie, a jeden głupi dowcip sprawił, że pół Hogwartu wie o tym, jak jego matka traktuje go w domu. Grymas gniewu wciąż błądził po jego twarzy, nie znajdując ujścia dla prawdziwego uczucia. A zdążyłem pomyśleć, ze jest fajna! Ot co! Wykrakałem! Przynajmniej James będzie miał łatwiej z realizacją planu! Myślał urażony ścigający. Usłyszał znajome mu kroki z przedziału obok. "Ha! Boi się usiąść ze mną w jednym przedziale, bo nie wie jak zareaguje na jej obecność. I dobrze! Najchętniej wyprułbym jej flaki! Ciekawe co ma ciemniejszy odcień czerwieni. Jej flaki czy jej włosy." zażartował w myślach dla ukojenia.
James klął na siebie w duchu za to jak potraktował Evans. Siedział obok Syriusza i choć po jego oczach widać było, że łatwo nie odpuści, wiedział, że Lily może teraz się czuć strasznie. Nie tylko przez to co powiedziała ona, ale przez ten jeden ton w jego głosie, którego on w tamtym momencie nie chciał ukryć. Czemu ją celowo skrzywdził? Kobieta, którą kocha właśnie została potraktowana przez niego gorzej niż Smark. Bynajmniej, gdy znęcał się nad Smarkiem, w jego głosie była sama radość. A dziewczyna, za którą dałby się zabić, cierpi przez jedno zdanie, które padło z jego ust. Wiedział, że nie może jej przeprosić. Nie chodzi tylko o ten cholerny plan, ale to nie honorowe dla Huncwota, żeby przekładał dziewczynę ponad przyjaciela. Musi czekać, przynajmniej dopóki Syriusz się nie uspokoi.
Peter był zszokowany całym zajściem. Jeszcze nigdy nie widział Lily tak zdenerwowanej. Nie widział też nigdy, żeby Syriusz płakał, a w tym momencie po jego gładkich policzkach spływały pojedyncze łzy. A Rogacz? Ton, którego użył na Rudej był mu dobrze znany, bo to nim raczył on Malfoy'a, kiedy ten jeszcze był w Hogwarcie. Nie raz też sam Glizdogon słyszał ten ton, gdy próbował mu pomóc, a to jedynie przysporzyło Jamesowi kłopotów. On był do tego przyzwyczajony, ale Lilka? Pierwszy raz w życiu słyszała go mówiącego tym tonem. Zastanawiał się nad tym jak Ruda musi się czuć po starciu ze smutnym Łapą i rozczarowanym Rogaczem, pochłaniając w międzyczasie tuzin czekoladowych żab i trzy paszteciki dyniowe.
Do końca podróży nikt się nie odezwał. Gdy konduktor zagrzmiał swym tubalnym głosem "Jeszcze pięć minut!" cała trójka porwała się z miejsc i założyła na siebie szaty. Syriusz, jak to on miał w zwyczaju, ukrył swoje uczucia za szarmanckim uśmiechem i wraz z nieco rozluźnionym jego postawą Rogaczem i szczęśliwym z najedzenia Glizdogonem udał się do powozu, w którym już czekał na nich Lupin. W trakcie jazdy z Hogsmead do Hogwartu chłopaki zdążyli streścić nieświadomemu przyjacielowi wydarzenia z peronu, nie szczędząc przy okazji wszystkich przymiotników, które ruda wypowiedziała. Remus, zszokowany postawą jego przyjaciółki, jedyne co wydukał, to "Przykro mi..." na co czarnowłosy uśmiechnął się szerzej i odpowiedział mu najspokojniej jak potrafił, że przecież to nic takiego, a ten wcale nie zawinił.
Wszyscy w powodzie wiedzieli, że to jednak jest COŚ dla poszkodowanego, ale nie drążyli tematu, by nie sprawić mu przykrości. Będąc w Wielkiej Sali, Black instynktownie zamienił się miejscami z Potterem, żeby ten był jak najdalej od Evans. I tu już wcale nie chodziło o głupi plan, tylko o tą jedną, jedyną nutę w głosie okularnika, którą nawet on usłyszał, mimo, iż był daleko przed nim. Evans też zamieniła się miejscami z przyjaciółką. Wcale nie chodziło tu o Pottera i jego ton. Syriusz siedział centralnie przy niej, a ona nie zniosłaby, gdyby miała usiąść koło niego, tak zwyczajnie, po tym co zrobiła w Londynie.
Po uczcie, Remus zniknął z pierwszakami, by odprowadzić ich do Pokoju Wspólnego, podać hasło do przejścia, oraz wskazać gdzie są sypialnie dziewczyn i chłopców. Reszta Huncwotów umyślnie ociągała się w dotarciu na górę. Chcieli puścić dziewczyny, żeby samym móc mieć więcej czasu na analizę wydarzeń i nie wpaść na nie w drodze do dormitorium. Jak zwykle pierwszego dnia, Syriusz nie mógł zasnąć długo po tym jak się położył. Z tą różnicą, że teraz powodem nie była ekscytacja, lecz smutek i gniew. Smutny był z powodu tego, że jego tajemnica nie jest już tajemnicą, a gniew odczuwał do sprawczyni całego zajścia. Zasnął dopiero o czwartej nad ranem. Przed snem spojrzał w stronę Rogacza. Ten, z żalu lub ze zmęczenia nie zasłonił kotar i widać było wyraźnie, jak śpi wtulony w zdjęcie dziewczyny, którą zranił.
Subskrybuj:
Posty (Atom)